En este apartado, podrá encontrar algunas fotografías de Padrón dedicadas a la Casa Museo Rosalía de Castro. En Padrón, pequeño pueblo gallego, residió durante sus últimos años de vida Doña Rosalía, esta escritora gallega, está considerada como uno de los mayores exponentes de las letras y la cultura gallega.
ORILLAS DEL SAR
¡Cuán hermosa es tu vega, oh Padrón, oh Iria Flavia! Mas el calor, la vida juvenil y la savia ue extraje de tu seno, como el sediento niño el dulce jugo extrae del pecho blanco y lleno, de mi existencia oscura en el torrente amargo pasaron, cual barrida por la inconstancia ciega, una visión de armiño, una ilusión querida, un suspiro de amor.
De tus suaves rumores la acorde consonancia, ya para el alma yerta tornóse bronca y dura a impulsos del dolor; secáronse tus flores de virginal fragancia; perdió su azul tu cielo, el campo su frescura, el alba su candor.
Rosalía de Castro
Hora Tras Hora
Hora tras hora, día tras día, entre el cielo y la tierra que quedan eternos vigías, como torrente que se despeña, pasa la vida.
Devolvedle a la flor su perfume después de marchita; de las ondas que besan la playa y que una tras otra besándola expiran. Recoged los rumores, las quejas, y en planchas de bronce grabad su armonía.
Tiempos que fueron, llantos y risas, negros tormentos, dulces mentiras, ¡ay!, ¿en dónde su rastro dejaron, en dónde, alma mía?
Casa Museo Rosalía de Castro Fotografías de Padrón. Museo Rosalía de Castro. En esta casa, Rosalía vivió los últimos años de su vida. NEGRA SOMBRA Cando penso que te fuches, negra sombra que me asombras, ó pé dos meus cabezales tornas facéndome mofa. Cando maxino que es ida, no mesmo sol te me amostras...
Patio de la Casa Museo Rosalía de Castro Patio, Museo Rosalía de Castro. Fotografías de Padrón. En este sitio, debajo de una parra (hoy ya seca), Rosalía pasaba horas sentada contemplándolo... y sintiéndose privilegiada, pensaba que muchos otros querrían también disfrutarlo. Un patio: Con la tarde se cansaron los ...
Dormitorio Museo Rosalía de Castro Dormitorio, Museo Rosalía de Castro. Fotografías de Padrón. CUANDO ERA TEMPO DE INVERNO Cando era tempo de inverno, pensaba en dónde estarías, cando era tempo de sol, pensaba en dónde andarías. ¡Agora... tan soio penso, meu ben, si me olvidarías! ...
Alacena Casa Museo Rosalía de Castro Alacena, Museo Rosalía de Castro. Fotografías de Padrón. MAIS VE QUE O MEU CORAZON Mais ve que o meu corazon é unha rosa de cen follas, i é cada folla unha pena que vive apegada noutra. Quitas unha, quitas dúas: penas me quedan de sobra; hoxe dez, mañán...
Escritorio Escritorio, Museo Rosalía de Castro. Fotografías de Padrón. TÚ AYER, MAÑANA YO Caí tan bajo, tan bajo, que la luz a mí no va; dejé de ver las estrellas y vivo en la oscuridad. Mas aguarda... ¡Lo que reiste, todo insensible a mi afán! Estoy vivo aún..., y...